ملاقات گروه‌هاى پاكستانى به سرپرستى آقاى مجددى با شوراى ائتلاف در فضاى كاملا دوستانه‌اى صورت گرفت . همه مىگفتند : آقاى مجددى بهترين فرد براى مردم تشيع افغانستان است . روى اين خوش‌باورى به تاريخ 16 / 11 / 1367 مطابق 5 / 1 / 1989 توافقنامه‌اى بين آقايان مجددى و خليلى ، تحت نظارت مقامات ايرانى در تهران به امضا رسيد . مفاد اين توافقنامه به شرح زير بود : « الف : در شوراى مشورتى يك‌صد نفر اعضاى آن از طرف ائتلاف اسلامى هشتگانه مىباشد . ب : در مورد هيأت حكومت مركب از بيست و هشت وزير ، هفت وزير از طرف شوراى ائتلاف اسلامى هشتگانه مىباشد . د : در صورت بقاى شوراى قيادى متشكل از رهبران اتحاد هفتگانه عضويت و شركت شوراى ائتلاف اسلامى مورد بحث قرار گرفته و حل گردد . مصوبات فوق تا تشكيل حكومت منتخب كه بعد از انتخابات سراسرى و آزادى كامل افغانستان به وجود خواهد آمد معتبر و قابل اجرا است » « 1 » به اين ترتيب ظاهرا راه براى تشكيل يك حكومت موقت كه حداقل خواسته بيشتر مردم افغانستان را در نظر داشته باشد ، فراهم شد . امّا در زير كار چيز ديگرى وجود داشت كه خيليها متوجه نمىشدند .

--> جمهورى اسلامى ، 15 / 11 / 67 . ( 1 ) . حبل اللّه ، شماره 56 - 55 ، متن خطى توافقنامه .